Kazanie na Górze (Mateusz 6:1-18)

 

Odnajdywanie wiecznego celu w tymczasowym świecie

 

Czy kiedykolwiek otarłeś się o śmierć? Nic tak nie skłania do myślenia o wieczności jak właśnie to doświadczenie. W początkowych latach mojej pracy jako rybak komercyjny u wybrzeży wschodniego wybrzeża Anglii wielokrotnie otarłem się o śmierć, czując ją tuż obok siebie. Nic tak nie pobudza takich myśli jak widok dwunastostopowej, niewybuchowej niemieckiej miny magnetycznej leżącej na pokładzie! Wtedy po raz pierwszy zacząłem zastanawiać się, co może się ze mną stać, gdy umrę. Rozmyślanie o wieczności zmienia twoją perspektywę. Kiedy zostałem chrześcijaninem, całkowicie i z całego serca oddałem swoje życie Bogu i odkryłem, że moje cele życiowe uległy zmianie. Po nawróceniu nie pociągały mnie już pieniądze, dobra materialne ani sukces jako rybaka. Jaki sens ma praca sześć dni w tygodniu, po piętnaście godzin dziennie? Pogoń za pieniędzmi jest tak samo bezsensowna jak pogoń za wiatrem. Chciałem, aby moje życie miało prawdziwy cel.

 

To jest wielkie pytanie dla wielu dzisiaj – jaki jest sens? Jaki jest sens życia? Kiedy ktoś krytycznie przygląda się stworzeniu i światu przyrody, osoba logicznie myśląca dochodzi do wniosku, że musi istnieć Bóg, Stwórca. Jeśli istnieje Stwórca, musi mieć plan, który jest realizowany na Ziemi. Plan ten polega na szkoleniu i przemianie osób, które będą kroczyć z Chrystusem, aby przeciwstawiać się nurtowi i status quo tego świata. Bóg pragnie, aby Jego lud współpracował z Nim, wywierając wpływ na innych i zapraszając ich do przyłączenia się do Jego ludu.

 

Nadejdzie czas, kiedy Bóg zakończy szkolenie Oblubienicy Chrystusa – swojego ludu – i nagrodzi wszystkich, których charakter został ukształtowany na obraz Chrystusa przez Ducha Bożego. W poniższych fragmentach Kazania na Górze Jezus podkreśla nagrody, które zostaną przyznane w dniu, w którym ten zły świat dobiegnie końca (rozdział 6, wersety 1, 4, 5 i 6). Mamy tylko jedno życie na Ziemi i powinniśmy jak najlepiej wykorzystać nasze możliwości, aby chwalić Boga, a nie siebie samych czy innych. To przypomnienie o nagrodach zachęca nas do skupienia się na sprawach wiecznych, a nie na poszukiwaniu nagród w tym życiu. Życie dla wieczności zmienia naszą perspektywę i wartości, a jeśli podążamy za Jezusem, może nawet przemienić nasze pragnienia.

 

Dawanie z czystych pobudek: ucieczka z pułapki ludzkiej pochwały

 

¹  „Uważajcie, abyście nie praktykowali swojej sprawiedliwości przed ludźmi, aby was widzieli. Jeśli tak czynicie, nie będziecie mieli nagrody od Ojca waszego, który jest w niebie. ² „Gdy więc dajesz jałmużnę, nie trąb o tym przed sobą, jak to czynią obłudnicy w synagogach i na ulicach, aby zyskać uznanie od ludzi. Zaprawdę, powiadam wam: oni już otrzymali swoją nagrodę. ³ Gdy jednak dajesz jałmużnę, niech twoja lewa ręka nie wie, co robi prawa, ⁴ aby twoja jałmużna pozostała w tajemnicy. Wtedy twój Ojciec, który widzi w ukryciu, wynagrodzi cię (Mt 6,1-4).

 

Nasze serca są „bardziej zwodnicze niż cokolwiek innego i nieuleczalnie chore” – powiedział nam prorok Jeremiasz (17:9 ESV), a nasze wewnętrzne pragnienie uznania ze strony innych może nas odciągnąć od nagrody, jaką daje Bóg. Upadek człowieka zepsuł nasze dusze, prowadząc nas do poszukiwania ludzkiej pochwały zamiast pochwały samego Boga. Jezus ostrzega nas, abyśmy „byli ostrożni” (werset 1) co do naszych wewnętrznych motywacji, gdy dzielimy się naszymi uczynkami sprawiedliwości. Dlaczego tak jest? Pan podaje przykład tego, co widział w Izraelu. Nazywa tych ludzi hipokrytami – słowo to oznacza aktorów teatralnych – ludzi, którzy noszą maski i udają kogoś, kim nie są w prawdziwym życiu.

 

W określonym czasie na dziedzińcach świątyni rozbrzmiewały trąby, wzywające ludzi do składania ofiar. Ci, którzy byli w zasięgu słuchu, przerywali to, co robili, przybierali poważną minę i podchodzili do skrzynek na ofiary. Tak, otrzymywali nagrodę, ale nie było to gromadzenie skarbów w niebie; było to zmarnowane z powodu motywacji ich serc. Nie dawali szczerze, ale kupowali wpływy. Hipokryci szukali jakiejś ziemskiej korzyści w zamian za swoje dary. Kiedy pojawia się chęć dawania, Jezus powiedział: „Niech twoja lewa ręka nie wie, co robi prawa”. Co to naprawdę oznacza? Jak to może się stać? Większość ludzi ofiarowuje prawą ręką, więc Jezus używa humorystycznego obrazu, że nasze ofiary dla Boga są tak tajemnicze, że lewa ręka pozostaje nieświadoma. Wyjaśnia to, ponieważ nasze wewnętrzne motywacje mogą być tak zwodnicze i wpływać na nas bardziej, niż zdajemy sobie sprawę. Pan naprawdę chce, abyśmy w pełni otrzymali niebiańską nagrodę i skupili się na tym, co wieczne, a nie na tym, co przemijające.

 

Jak należy żyć, aby wywrzeć jak największy wpływ na otaczających nas ludzi? Nie powinniśmy żyć kierowani nagrodami; nasze serca powinny zawsze skupiać się na chwale naszego Boga. Jednak to nasz Zbawiciel chce, abyśmy wiedzieli, że za życie, w którym Chrystus jest w centrum, czeka nas nagroda. Pytanie „co mi to da” zawsze będzie częścią nas, tak jak było to w przypadku apostoła Piotra.

 

„Oto my zostawiliśmy wszystko i poszliśmy za Tobą. Co więc będziemy mieli?” ²⁸ Jezus rzekł do nich: „Zaprawdę, powiadam wam: w nowym świecie, gdy Syn Człowieczy zasiądzie na swoim chwalebnym tronie, wy, którzy poszliście za mną, również zasiądziecie na dwunastu tronach, sądząc dwanaście plemion Izraela. ²⁹A każdy, kto opuścił domy, braci, siostry, ojca, matkę, dzieci lub ziemię z powodu mojego imienia, otrzyma stokrotnie więcej i odziedziczy życie wieczne (Mt 19,27-29).

 

W Ewangelii Mateusza 6:1 Jezus ostrzega przed „odgrywaniem” naszej wiary. Kiedy najsilniej kusi cię, by pokazać innym swoją „sprawiedliwość”? Jak możemy chronić nasze serca przed pragnieniem ludzkiego uznania zamiast Bożej aprobaty?

 

Po wysłuchaniu powyższych słów Piotr pyta: „Co więc otrzymamy?”. Dokonał on znaczących zmian w swoim życiu i porzucił dotychczasowe życie. Zastanawiał się, co otrzyma w zamian za swoją decyzję, i nie bał się o to zapytać. Piotr zawsze chętnie mówił to, co myślał! Jezus zapewnia Piotra, że otrzyma stokrotnie więcej za to, z czego zrezygnował, i że odziedziczy życie wieczne. Chociaż teraz możemy to sobie tylko wyobrażać, tak jak jutro wzejdzie słońce, tak nadejdzie Dzień Chrystusa, a On zasiądzie na swoim chwalebnym tronie. Wtedy Bóg wynagrodzi wszystkich, którzy są Mu wierni.

 

Niektórzy z nas doświadczyli straty z powodu naśladowania Chrystusa, a niektórzy zostali nawet odrzuceni lub stracili przyjaciół lub bliskie relacje z powodu swojej wiary chrześcijańskiej. Czy uważasz, że Jezus odnosi się wyłącznie do nagród w wieczności, czy też obiecuje nagrody również w tym życiu? (Mt 19:29).

 

Sekret skutecznej modlitwy: łącz się z Ojcem

 

Pan nadal mówi o tym, jak żyć bez hipokryzji i zmaksymalizować swoje nagrody w królestwie wiecznym.

 

⁵ „A kiedy się modlicie, nie bądźcie jak obłudnicy, którzy lubią modlić się stojąc w synagogach i na rogach ulic, aby inni ich widzieli. Zaprawdę, powiadam wam: oni już otrzymali swoją nagrodę. ⁶ Ty zaś, kiedy się modlisz, wejdź do swojego pokoju, zamknij drzwi i módl się do Ojca, który jest w ukryciu. Wtedy Ojciec wasz, który widzi w ukryciu, wynagrodzi was. ⁷ A kiedy się modlicie, nie gadajcie bez sensu jak poganie, bo oni myślą, że zostaną wysłuchani dzięki wielu słowom. ⁸ Nie bądźcie jak oni, bo Ojciec wasz wie, czego potrzebujecie, zanim Go poprosicie. (Mt 6,5-8; podkreślenie dodane).

 

W powyższym fragmencie Jezus nie potępia modlitwy publicznej; zamiast tego podkreśla motywację, by być widzianym przez innych – Pan używa mocnych słów: oni uwielbiają modlić się, by być widzianymi przez innych. Otrzymają swoją nagrodę, ale ta nagroda nie pochodzi od Boga; jest to pragnienie wywierania wpływu na ludzi. Osoba, która jest nagradzana przez Boga, zachowuje swoje życie modlitewne w tajemnicy. Modlitwa może stać się rutynowa, a serce może stracić szczerość i przejrzystość, które naprawdę oddziałują na Boga. Dzisiaj, w każdej kulturze, niektórzy wierzą, że Bóg odpowiada na modlitwę w zależności od tego, ile razy jest ona powtarzana. Ale jak często na twojego współmałżonka wpływają prośby wysuwane bez zastanowienia? Czy potrafisz sobie wyobrazić, że próbujesz wpływać na innych niezliczoną ilością powtarzających się próśb? Dlaczego uważamy, że Święty Bóg, który wie wszystko i widzi wszystko, może dać się wpłynąć bezmyślną, pozbawioną serca modlitwą? Pan przypomina nam, że On już wie, czego potrzebujemy, zanim jeszcze poprosimy (werset 8). Bracia i siostry, kiedy modlimy się bez szczerego serca, prawdopodobnie modlimy się do samych siebie.

 

W mojej służbie nauczania liderów małych grup często pokazuję, jak modlić się publicznie, dając przykład modlitw składających się z jednego zdania, ponieważ modlitwy mogą czasami skupiać się na używaniu wyszukanych słów, aby zaimponować słuchaczom. To pragnienie, by dobrze wyglądać i popisywać się słownictwem, nie robi wrażenia na Bogu. Pamiętam, jak zaprosiliśmy do naszego domu na kolację młodą, świeżo nawróconą parę. Byli tak wdzięczni za zaproszenie, że chcieli się odwdzięczyć. Kiedy dotarliśmy do ich domu, poświęcili czas na posprzątanie i przygotowanie pięknego posiłku. Tak jak im pokazaliśmy, poczekali, aż jedzenie znalazło się przed nami, zanim poprosili mnie o modlitwę i błogosławieństwo posiłku. Wyjaśniłem, że w Anglii zwyczajowo to gospodarz odmawia modlitwę dziękczynną i błogosławi jedzenie. Młody mężczyzna przełknął ślinę i powiedział: „Dziękujemy Ci, Boże, za naszych przyjaciół i to jedzenie”, po czym szybko dodał: „I… do zobaczenia w niedzielę”. Naprawdę wierzę, że Bóg był zadowolony z tej modlitwy. Modlitwy płynące z serca, szczere, poruszają serce Boga bardziej niż te elokwentne.

 

Pan wyjaśnia swoje nauki dotyczące modlitwy, podając nam przykład modlitwy:

 

Zrozumienie Modlitwy Pańskiej jako codziennego wzoru

 

⁹ „Oto więc, jak powinniście się modlić: «Ojcze nasz, który jesteś w niebie, niech będzie uświęcone imię Twoje, ¹⁰ niech przyjdzie królestwo Twoje, niech będzie wola Twoja, tak na ziemi, jak i w niebie. ¹¹ Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj. ¹² I przebacz nam nasze winy, jak i my przebaczamy naszym winowajcom. ¹³ I nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw od złego^{. (14)} Bo jeśli przebaczycie ludziom ich przewinienia, i Ojciec wasz niebieski przebaczy wam. ¹⁵ Jeśli zaś nie przebaczycie ludziom, i Ojciec wasz nie przebaczy wam waszych przewinień (Mt 6,9-15).

 

To, co powszechnie nazywa się „Modlitwą Pańską”, nie jest modlitwą, którą modliłby się Jezus, ponieważ On nigdy nie musiał modlić się do Boga o przebaczenie swoich grzechów (werset 4). Powinna ona nosić nazwę „Modlitwa Uczniów”, a nawet wtedy uważam, że nie była to modlitwa recytowana mechanicznie w kółko, ale modlitwa wzorcowa. Nie jest złe modlić się tymi samymi słowami, ale powinniśmy zrozumieć, że każda modlitwa, którą kierujemy do Boga, powinna opierać się na zasadach tej modlitwy wzorcowej.

 

Jezus rozpoczął modlitwę wzorcową, zwracając nasze twarze ku niebu i zwracając się do Boga bardzo osobistym zwrotem „Ojcze”. Taki sposób zwracania się do Boga był w tamtych czasach rzadkością. Chociaż Boga nazywano Ojcem Izraela, nikt nigdy nie zwracał się do Niego w ten sposób. Wielu współczesnych chrześcijan jest do tego tak przyzwyczajonych, że nie zdajemy sobie sprawy, jak zaskakujące było to i jest dla ludzi z innych kultur, którzy zawsze postrzegali Boga jako odległego. Poniższa historia ilustruje wyjątkowy charakter tego bliskiego podejścia do Boga.

 

Były egipski muzułmanin Daniel Massieh próbował prześladować kościół w Egipcie i planował naśladować zachowanie chrześcijan, aby móc przeniknąć do wspólnoty i zniweczyć ich świadectwo. Poprosił chrześcijańskiego przyjaciela, by ten podał mu modlitwę, którą mógłby odmówić na głos i zdobyć zaufanie członków egipskiego kościoła, który zamierzał zniszczyć. Chrześcijański przyjaciel spisał modlitwę, której Jezus nauczył swoich uczniów w Ewangelii według św. Mateusza – tę, którą właśnie studiujemy. Daniel poszedł do sypialni, aby zacząć ją zapamiętywać, ale nie mógł przejść dalej niż pierwsze dwa słowa – „Ojcze nasz”. Oto, co się wydarzyło, opowiedziane jego własnymi słowami:

 

„Usiadłem na łóżku, aby przeczytać i zapamiętać modlitwę. Pierwsze dwa słowa, „Ojcze nasz”, poruszyły mnie! „Ojcze nasz? Nasz Tatuś?” – zapytałem sam siebie z niedowierzaniem, zastanawiając się, czy dobrze przeczytałem. Muzułmanie nigdy nie odważyliby się zwracać do Boga w ten sposób! Jako muzułmanin nauczono mnie, że Allah jest moim panem, przerażającym i odległym nadzorcą, który nigdy nie pozwoliłby mi zwracać się do niego w tak poufały sposób. Jakże lekceważące i głupie z strony chrześcijan jest zwracanie się do Boga w ten sposób. Z pewnością było to bluźnierstwo! Potrząsając głową, otworzyłem niedbale okno, spojrzałem na zewnątrz i zwróciłem się do nocnego nieba szyderczym szeptem: „Boże, czy poślubiłeś moją matkę? Czy jesteś moim ojcem?”. Nagle pokój wypełniła niewytłumaczalna i przytłaczająca Obecność. Była to potężna, a jednocześnie pocieszająca Obecność, która dotarła do samego rdzenia mojej duszy. Odpowiedź na moje pytanie była niemal słyszalna: „Tak, JESTEM twoim Ojcem”. Byłem całkowicie przytłoczony Bożą Obecnością, otoczony nieopisaną Miłością. To była Boża miłość do mnie – miłość ojcowska, miłość taty! W tym momencie Bóg przedstawiał się, mówiąc, że jest moim niebiańskim Ojcem!

 

Czułem się jak małe dziecko, które po dwudziestu trzech latach rozłąki z tatą w końcu zostało odnalezione. Miłość, której doświadczyłem, była tak przytłaczająca, że chciałem krzyczeć to z dachów: Bóg jest moim Ojcem! Bóg, Stwórca wszystkiego, Wszechmocny, Pan Panów – On jest moim Ojcem!”. Przez całą noc czułem, jak otacza mnie miłość Boga, a ja w zamian desperacko trzymałem się Go. Zacząłem zdawać sobie sprawę ze wszystkich złych uczynków, które popełniłem, i jak bardzo zasmucały one Ojca. Wyznałem każdy grzech, jaki pamiętałem. Wyraziłem też skruchę za to, że wszedłem do kościoła pod fałszywym pretekstem, by wyśmiewać chrześcijan.

 

Uświadomienie sobie moich grzechów i tego, jak zasmucały one Ojca, przytłoczyło mnie bolesnym płaczem. Płakałem tak intensywnie, że Mamdouh [jego przyjaciel] usłyszał mnie z sąsiedniego pokoju. Kiedy później zapytał, dlaczego płakałem tak głośno, nie mógł uwierzyć, że Modlitwa Pańska wywarła na mnie tak potężny wpływ. Tej nocy spałem bardzo głęboko. Kiedy obudziłem się następnego dnia, czułem się, jakbym zrzucił z ramion ciężar wielbłąda, który mnie obciążał. Pokój i ukojenie wypełniły moje serce. Później dowiedziałem się, że właśnie to ma na myśli Biblia, mówiąc: „Jeśli więc Syn was wyzwoli, będziecie naprawdę wolni” (J 8,36) .[1]

 

Mohammad Kamel, niegdyś przeciwnik wiary chrześcijańskiej, zmienił imię na Daniel Abdul Massieh (co oznacza Daniel, sługa Mesjasza) i obecnie głosi Ewangelię Chrystusa w wielu krajach, w tym na Bliskim Wschodzie, w krajach arabskojęzycznych oraz w USA.

 

Serce Ojca: Daniela Massieha przemieniły słowa „Ojcze nasz”. W jaki sposób postrzeganie Boga jako „Tatę”, a nie jako „Odległego Pana”, zmienia sposób, w jaki podchodzisz do Niego w tym tygodniu?

 

5 kroków do pełnego mocy życia modlitewnego

 

Możliwe, że modlitwa ucznia posłużyła jako wzór lub zarys naszego własnego życia modlitewnego. Modlitwa składa się z pięciu części. Są one następujące:

 

1)Ojcze nasz, który jesteś w niebie, święć się imię Twoje.

 

2)Przyjdź królestwo Twoje, bądź wola Twoja jak w niebie, tak i na ziemi.

 

3)Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj.

 

4)Odpuść nam nasze winy, jak i my odpuszczamy naszym winowajcom.

 

5)I nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw od złego.

 

Można zbliżyć się do Boga, zgłębiając każdą część tej modlitwy, na przykład w następujący sposób:

 

1) Ojcze nasz, który jesteś w niebie, święć się imię Twoje.

 

Wszystkie modlitwy do naszego Boga powinny zaczynać się od spojrzenia w górę. Wejście w Jego obecność zaczyna się od skupienia się na samym Panu.

 

a) Wyobraź sobie, że zbliżasz się do kochającego Ojca, który kocha nas wieczną miłością.

 

b) Zastanów się nad tym, że On przyciągnął nas do bliskiej, osobistej relacji z Sobą, nazywając nas swoimi synami i córkami; powinno nas przepełniać zdumienie, że On jest naszym Abba, naszym Tatą.

 

c) Nasz Ojciec jest w niebie i powołał nas do tej relacji z Nim na wieczność, a chwała nieba należy do nas!

 

d) Jego imię ma być uświęcone, oddzielone jako poświęcone i uświęcone. Uświęcić oznacza uznać za święte lub czcić Go jako Stwórcę wszystkich rzeczy. Tak jak odczuwamy podziw, spacerując po Ogrodzie Getsemani w Jerozolimie lub odwiedzając miejsce, gdzie stały bliźniacze wieże zburzone 11 września 2001 roku, tak samo Jego imię na naszych ustach powinno być uświęcone. Odczuwamy głęboki smutek, gdy Jego imię jest wymawiane nadaremno.

 

e) Powinno być w tobie uczucie wdzięczności i uwielbienia za to, kim jest Bóg i czym dla ciebie jest. Być może zechcesz śpiewać Mu, wchodząc w Jego obecność.

 

Wchodźcie w Jego bramy z dziękczynieniem, a do Jego przedsionków z uwielbieniem; dziękujcie Mu i wysławiajcie Jego imię (Psalm 100:4).

 

2) Przyjdź królestwo Twoje, bądź wola Twoja na ziemi, jak w niebie.

 

Druga część modlitwy ponownie zwraca się ku niebu z prośbą o nadejście Królestwa Bożego na ziemię, kładąc nacisk na to, by spełniła się wola Boża, a nie nasza. Podczas tej części naszej modlitwy skupiamy się na następujących sprawach:

 

a) Módlcie się o rozwój Ewangelii w waszym kraju oraz o wysiłki misyjne w innych narodach. Módlcie się, aby królestwo szatana i jego wpływ na ludzi i narody zostały złamane.

 

b) Módlcie się, aby królestwo Boże przyszło do wszystkich wokół was. Poświęćcie czas na modlitwę za osoby, które Bóg złożył w waszych sercach – szczególnie za tych, w których czujecie, że On chce działać, zwłaszcza za tych, którzy mają potrzeby, takie jak uzdrowienie.

 

c) Módl się za swojego współmałżonka, dzieci i pozostałych członków rodziny.

 

d) Módl się za swojego pastora oraz za tych, którzy przewodzą ci w kościele lub grupie domowej.

 

e) Módl się o to, by królestwo Boże zstąpiło na ciebie osobiście, prosząc o napełnienie, kontrolę i prowadzenie przez Ducha Bożego. Wymaga to ofiarowania siebie na ołtarzu, przedstawienia naszych ciał jako żywych ofiar, świętych i miłych Bogu. Jest to twój duchowy akt uwielbienia (Rzymian 12:1). Bóg może nas wykorzystać tylko w takim stopniu, w jakim oddajemy się Mu.

 

f) Módlcie się za przywódców waszego kraju, aby pozwolili na swobodne głoszenie Ewangelii bez przeszkód.

 

¹ Wzywam więc przede wszystkim, aby modlitwy, prośby, wstawiennictwo i dziękczynienie były składane za wszystkich ^{– (2)} za królów i wszystkich sprawujących władzę, abyśmy mogli prowadzić spokojne i ciche życie w całej pobożności i świętości (1 Tymoteusza 2:1-2).

 

3) Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj.

 

a) W tym momencie modlitwy podziękuj Mu za Jego zaopatrzenie dla ciebie i twojej rodziny. Następnie módl się o swoją pracę, którą Bóg wykorzystuje, aby zapewnić utrzymanie tobie i twojej rodzinie. Proś o przewodnictwo i mądrość w tym, co robisz dla Niego.

 

b) Wykorzystaj ten czas, aby przypomnieć Bogu o Jego obietnicach błogosławieństwa. Poproś Go, aby poszerzył twoją strefę wpływów i otworzył drzwi do błogosławieństwa.

 

c) Proś o konkretne wskazówki dotyczące zarządzania swoim czasem, energią i pieniędzmi dla celów Jego królestwa. Bądź otwarty na to, co Pan mówi do ciebie na temat udzielania materialnego wsparcia innym.

 

4) Odpuść nam nasze winy, jak i my odpuszczamy naszym winowajcom.

 

Nasz czas modlitwy kładzie teraz nacisk na utrzymywanie właściwych relacji z Bogiem i innymi ludźmi. Pan uzależnia nasze przebaczenie od naszej gotowości do przebaczenia innym. Łaska nie dotknęła prawdziwie naszych serc, jeśli nie przebaczyliśmy innym. Przebaczenie Boże, które przepełnia nasze życie, powinno motywować nas do przebaczenia innym i uwolnienia ich od wszelkich zobowiązań wobec nas. Jeśli nie przebaczyliśmy innym szczerze z głębi serca, nie zrozumieliśmy w pełni, ile kosztowało Boga przebaczenie nam.

 

a) Prosząc Boga o przebaczenie naszych win, powinniśmy otworzyć nasze życie na Jego badanie i być wobec Niego całkowicie szczerzy w sprawie naszych grzechów. Dawid modlił się do Boga: „Zbadaj mnie, Boże, i poznaj moje serce; wypróbuj mnie i poznaj moje myśli” (Psalm 139:23).

 

b) Wyznaj Bogu swoje grzechy i poproś Go o konkretne strategie pokonania swojej grzesznej natury. Hiob wyraził swój plan pokonania swojej niższej, zmysłowej natury: „Zawarłem przymierze z moimi oczami, by nie patrzeć pożądliwie na dziewczynę” (Hiob 31:1). Przemyśl konkretne strategie pokonania grzesznej natury, a następnie działaj! c) W tym czasie introspekcji poproś Boga, aby objawił ci osoby, którym jeszcze nie wybaczyłeś, na przykład kogoś, kto cię skrzywdził. Módl się, aby On działał w twoim sercu, tak abyś mógł szczerze przebaczyć z głębi serca. Módl się o Boże błogosławieństwo dla tych, o których pamiętasz.

 

5) I nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw od złego.

 

a) Poproś Boga, aby wybawił cię od wszelkich okultystycznych wpływów lub klątw skierowanych przeciwko tobie.

 

b) Módl się, aby zbroja Boża była na tobie. Możesz poprosić Go, aby zapiął pas prawdy wokół twojej talii, a Jego sprawiedliwość była jak napierśnik na twoim sercu. Upewnij się, że twoje stopy są obute w gotowość do głoszenia Ewangelii pokoju, abyś miał tarczę wiary, która ugasi płonące strzały złego, hełm zbawienia, który ochroni twój umysł, oraz miecz Ducha, którym jest Słowo Boże, aby działał z mocą w tobie i poprzez ciebie (Efezjan 6:13-17).

 

c) Módl się, abyś w obliczu pokus i prób, które dotkną twoją wiarę, pozostał niezachwiany i nie popadł w kompromis.

 

Zakończ czas modlitwy, uznając Tego, dla którego żyjesz i któremu jesteś oddany. Zakończ pieśnią lub psalmem uwielbienia.

 

Wzór: Przyjrzyj się pięciu częściom Modlitwy Ucznia. Która z tych pięciu dziedzin jest obecnie pominięta lub najsłabsza w twojej codziennej komunikacji z Bogiem?

 

Przełom duchowy poprzez biblijny post

 

¹⁶ „Kiedy pościcie, nie bądźcie ponurzy jak obłudnicy, którzy wykrzywiają twarze, aby pokazać innym, że poszczą. Zaprawdę, powiadam wam: otrzymali już swoją nagrodę w pełni. ¹⁷ Gdy jednak pościcie, namaśćcie głowę olejkiem i umyjcie twarz, ¹⁸ aby nie było widoczne dla innych, że pościcie, ale tylko dla Ojca waszego, który jest w ukryciu; a Ojciec wasz, który widzi to, co się dzieje w ukryciu, wynagrodzi wam (Mt 6,16-18, podkreślenie dodane).

 

Jezus ma pewne założenia dotyczące tego, jak żyjemy jako wierzący w tym systemie świata. Pierwsze brzmiało: „Gdy więc dajecie jałmużnę...”. Nie powiedział: „jeśli dajecie”, ale „gdy dajecie”. Kontynuował swoje założenia, mówiąc: „A gdy się modlicie...”. Ci, którzy ufają Bogu i chodzą z Nim, będą się modlić. Trzecie założenie nie dotyczyło tego, czy pościcie, ale kiedy pościcie. Zakłada On, że jeśli żyjemy w zgodzie z Duchem Świętym (Galacjan 5:25), nasza wędrówka doprowadzi nas do postu.

 

Modlitwa i dawanie to działania duchowe, które są nam bardzo dobrze znane, ale dla wielu z nas post nie jest. Dzisiaj nadal istnieje potrzeba postu. Jeśli jesteś w stanie fizycznie i jest to dla ciebie bezpieczne z medycznego punktu widzenia, rozważ dodanie tego do swojego duchowego życia, jeśli jeszcze tego nie robisz. Poproś Boga, aby nauczył cię, jak rozwinąć dyscyplinę postu. W połączeniu z modlitwą staje się on najpotężniejszym narzędziem praktycznego wykazania panowania naszego ducha nad fizycznymi potrzebami i pragnieniami. To trudna do zrozumienia tajemnica, ale w pewnym sensie post przechyla szalę na stronę duchową naszej natury i uwalnia moc nad wrogiem, której sama modlitwa nie jest w stanie zapewnić. Jeśli włączymy post do naszego życia duchowego, będziemy lepiej przygotowani na sytuacje wymagające wielkiej wiary. Wiele trudnych sytuacji związanych z duchową ciemnością najlepiej rozwiązywać poprzez modlitwę i post. Jeśli Jezus musiał to robić, o ileż bardziej my potrzebujemy tego niezbędnego narzędzia duchowego?

 

Post oferuje duchowe korzyści. Księga Izajasza, rozdział 58, omawia „post, który wybrał Bóg”. Ten fragment pokazuje nam, jak pościć, aby przełamać twierdze.

 

Pan mówi, że post „rozwiąże więzy jarzma” i „uwolni uciśnionych” (werset 6). Powiedział również, że „światło zabłyśnie jak jutrzenka” i „twoje uzdrowienie szybko nadejdzie” (werset 8). Kolejną duchową korzyścią jest to, że ludzie usłyszą głos Boga, gdy będą wołać do Niego o pomoc (werset 9). Istnieją również obietnice Bożego przewodnictwa, zaopatrzenia i siły. Powiedział, że będziemy jak dobrze nawodniony ogród, jak źródło, którego wody nigdy nie wysychają (werset 11). Jeśli czujesz się przygnębiony, zamiast tego ogarnie cię radość (werset 14). Wszystko to dzieje się dzięki postowi!

 

Post: Jezus mówi: „Kiedy pościcie”, a nie „Jeśli”. Jaki jeden „apetyt” (jedzenie, media społecznościowe, rozrywka) moglibyście odłożyć na bok w tym tygodniu, aby bardziej skupić się na obecności Boga?

 

Istnieją różne rodzaje postów. Daniel i jego trzej przyjaciele pościli, spożywając wyłącznie warzywa i wodę (Daniel 1:12). Później pościł przez trzy tygodnie, nie jedząc żadnych smacznych potraw, mięsa ani nie pijąc wina (Daniel 10:2-3). Sam zdecyduj, w jaki sposób będziesz pościć. Poproś Boga, aby pokazał ci, jaki rodzaj postu powinieneś podjąć. Jeśli jesteś pod opieką lekarza z powodu schorzenia, upewnij się, że post jest dla ciebie bezpieczny i uzyskaj zgodę lekarza. Być może będziesz mógł podjąć post częściowy lub post Daniela.

 

Słowa z Księgi Izajasza 58 uczą nas, że podczas postu nie powinniśmy wycofywać się z życia społecznego jako akt pobożności, ale zamiast tego służyć innym i okazywać życzliwość. To jest post, który wybrał Bóg. Te myśli przypominają nam po raz kolejny, że nasza duchowość jest związana z tym, jak traktujemy innych, a nie tylko z oddaniem, jakie okazujemy Bogu. Nasze oddanie Mu okazujemy również poprzez to, jak traktujemy innych.

 

Poprzez modlitwę i post możemy burzyć twierdze i widzieć, jak przesuwają się góry, które wydają się niemożliwe do pokonania! Rozważ włączenie Modlitwy Pańskiej do swojej osobistej rutyny modlitewnej i połączenie jej z postem. Wołaj do Niego, a On obiecuje odpowiedzieć. Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o poście, polecam książkę „God’s Chosen Fast” autorstwa Arthura Wallisa – bardzo praktyczną pozycję, która wzmocni cię duchowo i zmotywuje do podjęcia drogi postu.

 

Niech wszystko, co robimy dla Chrystusa, będzie motywowane pragnieniem wywyższenia naszego Boga, a nie nas samych. I niech Bóg, a nie ludzie, hojnie cię wynagrodzi.

 

Jak zastosować tę lekcję w tym tygodniu

 

Aby żyć zgodnie z Ewangelią Mateusza 6, spróbuj podjąć wyzwanie „Tajnej trójki”:

 

• Tajne dawanie: Znajdź w tym tygodniu sposób, by zaspokoić czyjąś potrzebę – czy to dar finansowy, posiłek, czy pomoc w pracach domowych – nie mówiąc o tym nikomu. Doświadcz radości z tajemnicy dzielonej tylko między tobą a Ojcem.

 

• Związek z „komórką”: Ustaw minutnik na 10 minut. Wejdź sam do pokoju, zamknij drzwi i skorzystaj z 5-częściowego modelu modlitwy. Skup się szczególnie na „uświęceniu” Jego imienia (chwaleniu tego, kim On jest), zanim poprosisz o cokolwiek.

 

• Zidentyfikuj „jarzmo”: Czy jest jakiś nawyk, strach lub trudna sytuacja („jarzmo”), które nie ustępują? Zobowiązaj się do częściowego postu (np. postu Daniela) przez jeden dzień w tym tygodniu, prosząc Boga konkretnie o „rozwiązanie więzów”, jak obiecał w Księdze Izajasza 58.

 

Modlitwa: Ojcze, czy pomożesz nam pogłębić naszą wiarę poprzez post i modlitwę? Nasz świat potrzebuje ludzi pełnych Ducha Świętego i umocnionych przez Ciebie poprzez te duchowe dyscypliny. Uznajemy, że Twoje drogi są wyższe niż nasze, a Twoje myśli większe niż nasze. Panie, objaw nam swoje drogi. Prosimy, pokaż nam swoją siłę i wybawienie, gdy zwracamy się do Ciebie.

 

Keith Thomas

 

Strona internetowa: www.groupbiblestudy.com

 

YouTube: https://www.youtube.com/@keiththomas7/videos

 

E-mail: keiththomas@groupbiblestudy.com